Słynna Florencja swoje obecne znaczenie zawdzięcza głównie przeszłości, przede wszystkim zaś okresowi od XIII do XVI wieku, który przeszedł do historii jako epoka rozkwitu sztuki i architektury.
Florencja, po włosku – Firenze, jest stolicą Toskanii. To 500-tysięczne miasto leży w północnej części półwyspu Apenińskiego, nad rzeką Arno, u podnóża Apeninów. Lata są tu zazwyczaj gorące i wilgotne, zimy chłodne, z obfitymi opadami. Średnie temperatury lipca i sierpnia wynoszą 24oC; w upalne dni temperatura dochodzi do 35oC. W styczniu średnia temperatura spada do 5oC. Roczna suma opadów wynosi 735 mm. Chociaż latem Arno wysycha i zamienia się w płytki potok, spływająca z gór woda z topniejącego śniegu może dramatycznie podnieść poziom wody w rzece i doprowadzić do powodzi. Kroniki zanotowały dotychczas cztery katastrofalne powodzie – w XII wieku, w 1333 r., w 1557 r. i stosunkowo niedawno – w listopadzie 1966r. Ostatnim razem poziom wody był tak wysoki, że niektóre niżej położone dzielnice znalazły się 6 metrów pod wodą. Ucierpiały zabytkowe dzielnice miasta, woda wdarła się do wielu muzeów, niszcząc bezcenne obrazy, rzeźby, manuskrypty, mozaiki i wiele innych zabytków. N pomoc miastu przybył międzynarodowy zespół konserwatorów i historyków sztuki, którzy zdołali ocalić wiele z zagrożonych dzieł.